De Kracht van Contact

Boekenkeuze en een ervaring van een cliënt.

Onlangs las ik een aantal boeken waarin contact, zoals ik het las, heel verrijkend was op verschillende manieren. Er valt zoveel over te vertellen dat het moeilijk is een keuze te maken. Ik dacht daarom: laat ik eens in het woordenboek kijken, misschien helpt het mij te begrijpen waarom ik niet goed kan kiezen welke ik als onderwerp voor dit blog wil nemen.

In het woordenboek is contact o.a. omschreven als: aanraking, verbinding, voeling, in contact komen (met). Voeling wordt dan weer omschreven als aanraking, aansluiting, dus voeling hebben met iemand is aansluiting voelen.

“Het contact met jezelf kwijt zijn” betekent dus: de verbinding met jezelf kwijt geraakt zijn en geen aansluiting meer voelen met wie je bent.

Ja, nu begrijp ik mijn dilemma beter. De vormen van contact waarover ik las zijn verschillend, maar waardevol. Contact is verrijkend en onmisbaar voor ons mensen. Ik zal kort de boeken waarover ik het had benoemen en beschrijven, misschien vind je er iets bij wat je aanspreekt.

Opgewekt naar de Eindstreep van Hendrik Groen.

Het 3e en laatste dagboek van Hendrik; een levenslustige bejaarde die in een verzorgingstehuis woont en altijd probeert iets van het leven te maken. In dit laatste deel (Hendrik heeft nu alzheimer),  bedacht de activiteiten begeleidster van het verzorgingshuis een spel tijdens de corona crisis. The secret friend, de geheime vriend. Een doorslaand succes in het tehuis! Werkt als volgt: wie mee wil doen geeft zich op. Vervolgens zorgt de activiteitenbegeleidster er voor dat de deelnemers elkaars namen krijgen, een beetje zoals loten met sinterklaas. Niemand weet wie wie heeft. De bedoeling is dat je dan eens een gezellig kaartje ontvangt, maar als snel gaan er ook hele andere zaken naar elkaar en ontstaat er een ruilhandel. Ook is het een detectivespel, kortom er ontstaat veel meer dan alleen een keer een kaartje extra ontvangen, namelijk contact en verbinding! Het is trouwens sowieso een boekje dat ouder worden minder eng maakt en positief stemt over wat er nog moet komen.

Jaquarman van Raoel de Jong

In dit boek gaat Raoel de Jong, kind van een Nederlandse moeder en Surinaamse vader, naar Suriname om meer te weten te komen over de duistere krachten waar hij zich, volgens zijn vader, beter verre van kan houden. Raoel ontmoet zijn vader op zijn 28ste en is juist geboeid door de krachten die van vader op zoon zouden worden doorgegeven. Hij lijkt op zijn vader in hoe hij praat en gebaart, ze geloven beide in wonderen, heeft Raoel meer geërfd van zijn voorvaderen?

Mooi om op deze manier over de geschiedenis van Suriname  te weten te komen en de rol die wij Nederlanders daarin hebben gespeeld. Geen glansrol om over naar huis te schrijven, maar wel iets wat bij onze geschiedenis hoort en waar je niets over leert op school, niet in mijn tijd in ieder geval. Mij lijkt het belangrijk ook met de minder mooie kanten van het Nederlander zijn verbinding te hebben, dit niet te ontkennen of weg te poetsen. Raoel de Jong heeft op zijn reis contact gelegd met een deel van zichzelf dat hij niet echt kende, maar wat wel in hem leefde. Het is een bijzonder en wonderrijk boek.

Kracht van contact, een ervaring.

Deze tijd is zwaar voor velen, maar zeker voor de mensen die geen partner hebben. Ik hoor van meerdere mensen dat knuffelen met de kinderen fijn is, maar echt anders dan met een volwassene. Dat contact wordt heel erg gemist, zeker wanneer moeilijkheden op je pad komen. Dan kun je wel een extraatje aan aanraking gebruiken. Zo ook deze cliënt.

Wanneer ik naast haar kom zitten en haar rug aanraak, voelt de huid strak gespannen als een vel op een trommel. Ze heeft veel gevoelens van onrust, slaapt niet goed en heeft veel vragen, die nu niet beantwoord kunnen worden. Het is een onzekere, onrustige tijd. Ze is ergens ook bang dat nu aangeraakt worden, zal betekenen dat het gemis aan contact nog voelbaarder zal zijn, maar ze wil toch proberen wat aanraken met haar doet.

We zoeken en vinden een plek op de rug waar ze contact voelt met mijn handen. Rustig proberen we samen dat contact vast te houden of weer te vinden en uit te breiden naar een groter gebied op de rug, de heupen, de benen en de voeten. Er wordt niet veel gepraat, behalve wanneer ze merkt dat het kouder aanvoelt, of  contact minder voelbaar is. Na een poosje voelt de huid op de rug zachter en minder strak, minder gespannen aan. Er is meer ruimte gekomen om de huid te bewegen. De vermindering van spanning is voelbaar in de beweeglijkheid en zachtheid van de huid. De cliënte voelt zich na afloop vooral heel moe en gaat huiswaarts. Wanneer ik een aantal dagen later navraag  zegt ze zich vooral veel rustiger te voelen. Daarnaast zijn er concrete gedachten over bij welke mensen ze zich vertrouwd genoeg voelt om zich door hen te laten omhelzen. Ze geeft aan dat het best heel moeilijk is om deze vorm van contact te vragen, maar dat het wel belangrijk is dat te gaan doen.

Contact voelen met jezelf is verbinding voelen met jezelf en aansluiting hebben met jezelf. Zo weet je weer wat je mist, wat je nodig hebt en wat je kan doen om je weer goed te voelen.

Hierin schuilt de kracht van contact voor mij. Houd moed!

Plaats een reactie